Jacek Bartyzel
Nekrologium prawicy w XXI wieku (A.D. 2009)
8 I 2009 – Richard J. Neuhaus (ur. 1936), amerykański duchowny, teolog i publicysta, luterański pastor nawrócony na katolicyzm i wyświęcony na księdza, neokonserwatysta, założyciel i redaktor First Things.
25 I 2009 – Caspar bar. von Schrenck-Notzing (ur. 1927), niemiecki publicysta, potomek rodu bawarskich patrycjuszy, założyciel w 1970 i redaktor flagowego dwumiesięcznika konserwatywnej, „antyoświeceniowej” prawicy Criticón.
7 II 2009 – Francisco Canals Vidal (ur. 1922), hiszpański (kataloński) filozof i myśliciel polityczny, reprezentant „szkoły tomistycznej z Barcelony”, członek Papieskiej Akademii Rzymskiej św. Tomasza z Akwinu, tradycjonalista (karlista).
23 II 2009 – Franciszek von Biberstein Starowieyski (ur. 1930) – artysta – malarz, grafik i scenograf, współtwórca „polskiej szkoły plakatu”, spadkobierca i miłośnik polskiej tradycji ziemiańskiej i sztuki baroku.
23 III 2009 – Paweł Piotr Wieczorkiewicz (ur. 1948) – historyk i sowietolog, znawca dziejów wojskowości, II wojny światowej oraz ZSSR, antykomunista i autor wielu hipotez naukowych idących pod prąd „politycznej poprawności”.
18 VIII 2009 – Robert Novak (ur. 1931) – amerykański dziennikarz i publicysta paleokonserwatywny, zbliżony do libertarianizmu, konwertyta z judaizmu na katolicyzm, demaskator politycznych skandali, nazywany „Księciem Ciemności”.
Opracował: Jacek Bartyzel
Ostatnia aktualizacja: 19 sierpnia 2009
Uwaga!
Niniejsze nekrologium ma charakter i cel dokumentacyjny, a nie apologetyczny. Nie wyraża również osobistych sympatii jego autora, ani jego niezachwianej pewności czy każda z wymienionych postaci faktycznie wypełnia intersubiektywne kryteria prawicowości w sensie politycznym, społecznym, filozoficznym czy religijnym, w szczególności kryteria prawicy par excellence, tj. integralnego konserwatyzmu. Odnotowuje jedynie zgon osobistości, które bez wątpienia odegrały w swoim życiu znaczącą – w wymiarze intelektualnym lub czynnym – rolę, a które były wiązane z którymkolwiek z obiegowych znaczeń słowa prawica, lub dla prawicy były istotnym punktem odniesienia, zwłaszcza jako duchowy bądź moralny autorytet.