Jacek Bartyzel
Salvador Abascal Infante
Meksykański filozof i działacz narodowo-katolicki. Urodził się w 1910 roku w La Marcha koło Morelii. Był synem Rycerza Kolumba i Damy Kolumba. W powstaniu cristeros (1927-29) przeciwko antykatolickiej tyranii Plutarca E. Callesa walczył z „czerwonymi koszulami” (camisas rojas) gubernatora prowincji Tabasco, Tomása Garrido Canavala – skrajnego antyklerykała, który swoim trzem synom nadał imiona: Szatan, Lucyfer i Lenin.
W maju 1937 roku został współzałożycielem Narodowego Związku Synarchicznego (UNS; Unión Nacional Sinarquista), powstałego z inicjatywy charyzmatycznego działacza i myśliciela, José Antonia Urquizy Septiéna (rok później zamordowanego przez agentów federalnych). UNS posiadał strukturę paramilitarną, umundurowanie i pozdrowienie na wzór hiszpańskiej Falangi, ale walkę z kontynuującym oficjalną masonizację Meksyku, monopartyjnym i prokomunistycznym rządem gen. Lázara Cárdenasa (zresztą spokrewnionego z rodziną Abascalów) prowadził metodami oporu cywilnego, porównywany w tym z ruchem organizowanym przez Gandhiego w Indiach.
W sierpniu 1940 Abascal został trzecim z kolei szefem (Jefe Nacional) UNS. Za jego kierownictwa organizacja przeżywała największy rozkwit, przekraczając liczbę pół miliona członków. W związku z ideą przekształcenia Meksyku w katolickie Państwo Synarchiczne (Estado Sinarquista) Abascal podjął eksperyment zorganizowania na pustyni w południowej Kalifornii wzorcowej kolonii synarchicznej María Auxiliadora, gdzie zamieszkało 86 katolickich rodzin emigrantów z Meksyku; jednak w 1944 roku władze amerykańskie nakazały jej zlikwidowanie.
W 1955 roku Abascal stanął na czele Narodowej Organizacji Wytrwałości (ONY; Organización Nacional del Yunque), która zorganizowała potężną (początkowo podziemną) sieć katolickiego nauczania wszystkich szczebli. Zmarł w 2000 roku.
Bezkompromisowy katolik, który z UNS uczynił „milicję Ducha” (Milicia de Espíritu), nazywany „geniuszem, mistykiem, szaleńcem, wizjonerem” i porównywany do św. Franciszka z Asyżu, był Abascal także – jako autor 21 książek, w tym: Rewolucja antymeksykańska (1978), Konstytucja z 1917, niszczycielka narodu (1984) i Moje wspomnienia (1980) – najwybitniejszym teoretykiem synarchizmu (słowo „synarchia” jest antonimem do „anarchii” i oznacza „rządzić razem”). Podobnie jak tradycjonaliści hiszpańscy, którym wiele zawdzięczał, za cel polityki katolickiej uważał Abascal restaurowanie Społecznego Królestwa Chrystusa (Reinado de Cristo). Wymaga to jednak uprzednio przezwyciężenia antymeksykańskiego w istocie dziedzictwa wszystkich rewolucji w tym kraju, od Benita Juáreza począwszy, które katolicki Meksyk uczyniły państwem apostatów.
cytat: Sensem mojej polityki było poderwać naród do obrony Kościoła. Istotą Meksyku jest katolicyzm. Teraz jest konieczne, aby naród powrócił do pogłębionego życia religijnego, a wówczas prześladowcy upadną, jak bramy murów niezwyciężonego Jerycha na oczach Izraelitów, i znikną przeszkody stawiane królowaniu Chrystusa i Maryi w pałacu władzy, w prawach i w szkołach.